Από κάθε πόρο των media η πραγματικότητα φαντάζει βγαλμένη από εφιάλτη: εικόνες από πολεμικά μέτωπα με tanks και drones, εθνικές σημαίες και αναλύσεις από κάθε πεδίο του παγκοσμίου πολέμου κατακλύζουν τις οθόνες. Απ’ άκρη σ’ άκρη της Ευρώπης, οι κρατικοί ιθύνοντες διαλαλούν με κάθε τρόπο ότι ο πόλεμος είναι προ των πυλών, ότι τα έθνη κινδυνεύουν από κάποιον εξωτερικό κίνδυνο κι ότι απέναντι σ’ αυτόν τον κίνδυνο, πρέπει όλοι να συσπειρωθούμε και να κάνουμε θυσίες.
Από παντού εκπέμπεται η εικόνα ενός αβέβαιου μέλλοντος, για το οποίο είμαστε ανίκανες να κάνουμε το οτιδήποτε. Η μόνη λύση που μας προτείνεται είναι να πέσουμε στις αγκάλες του κράτους μας, μπας και σωθούμε. Για την εργατική τάξη, όμως, αυτός είναι ο δρόμος προς την κόλαση.
Οι κρατικοί ιθύνοντες που μας μιλάνε για πόλεμο προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποκρύψουν την ταξική όψη του μακελειού. Τα παραδείγματα από το τι συμβαίνει στα μετόπισθεν των εμπόλεμων κοινωνιών στην Ουκρανία και τη Ρωσία είναι κάτι παραπάνω από κατατοπιστικά: οι μισθοί δεν φτάνουν ούτε για ζήτω · η εργασία στρατιωτικοποιείται και επιτάσσεται για εθνικά ωφέλιμους σκοπούς · οι απαγορεύσεις και τα πειθαρχικά μέτρα στην καθημερινότητα πέφτουν βροχή · ολοένα και περισσότερες συμπεριφορές θεωρούνται «έγκλημα» και το ποινικό σύστημα λειτουργεί σαν κανονικότατη δεξαμενή στρατολόγησης.
Όλα αυτά δεν απέχουν πολύ από το τι συμβαίνει εδώ, από το πώς έχουν εξελιχθεί οι ζωές μας τα τελευταία χρόνια. Από τη μείωση των μισθών μας που ονομάστηκε «κρίση», μέχρι τον μαζικό εγκλεισμό μας το 2020, βλέπουμε τις ζωές μας να πηγαίνουν απ’ το κακό στο χειρότερο, την καθημερινότητά μας να έχει γεμίσει με ελέγχους και απαγορεύσεις, τους εχθρούς μας να μιλάνε ολοένα και περισσότερο την ίδια γλώσσα: τη γλώσσα του κράτους.
Μέσα απ’ τη συλλογική μας μνήμη, θυμόμαστε τις άλλοτε ανεπαίσθητες και άλλοτε κραυγαλέες αλλαγές που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας καθώς το κράτος γίνεται ολοένα πιο χακί. Κοιτάμε το τι συμβαίνει στο εσωτερικό των κοινωνιών που είναι ήδη σε πόλεμο και βλέπουμε πως οι ίδιες πολιτικές που ζούμε εδώ, εφαρμόζονται εκεί με σκληρότερο τρόπο. Έχοντας αυτό στο μυαλό μας, αναγνωρίζουμε όλα αυτά τα «τρελά» που μας συμβαίνουν κοντά είκοσι χρόνια τώρα ως στρατηγικές ενός κράτους που στρέφει κάθε πτυχή της οικονομικής και κοινωνικής ζωής προς έναν σκοπό: την πολεμική προετοιμασία και τη συμμετοχή στον διακρατικό ανταγωνισμό.
Κάθε πολεμικό σχέδιο του ελληνικού κράτους εκδηλώνεται με σκληρά ταξικό τρόπο. Οι εχθροί του, λοιπόν, δεν μπορούν παρά να είναι ταξικά προσδιορισμένοι. Το έχουμε δει να συμβαίνει στο παρελθόν, την περίοδο της Χρυσής Αυγής και στα χρόνια της καραντίνας: η εργατική τάξη ήταν αυτή που έτρωγε τη μεγαλύτερη πίεση και, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, ήταν αυτή που παρήγαγε καθημερινές αρνήσεις και αντιστάσεις στα κρατικά σχέδια. Το Σάββατο, 24/01, στις 18:00 μαζευόμαστε στο Αρχείο 71 για να συζητήσουμε για το εμπόλεμο κράτος, την εργατική τάξη και τις αρνήσεις σε καιρούς πολέμου. Στα χρόνια που έρχονται, η δυνατότητα να διατηρούμε συλλογική μνήμη, να συζητάμε, να ασκούμε κριτική στο κράτος μας και να οργανώνουμε αυτόνομα αντιπολεμικές πρακτικές, θα καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολη. Είναι, όμως, η μοναδική και πιο αξιοπρεπής λύση που έχουμε.