Προκήρυξη που μοιράστηκε χέρι με χέρι σε σταθμούς και πλατείες. Για να τη διαβάσετε ολόκληρη σε μορφή pdf πατήστε εδώ.
Σβήνουμε σταυρούς [Αγκυλωτούς- Χριστιανικούς]
Εμείς που γράφουμε και μοιράζουμε αυτήν την προκήρυξη, η συνέλευση autonome antifa, τον τελευταίο μήνα βγήκαμε στους δρόμους και σβήσαμε στένσιλ με χριστιανικούς σταυρούς και ελληνικές σημαίες. Και γουστάραμε πολύ. Ξέρουμε καλά πόση σημασία έχει το τι γράφεται στους τοίχους. Είναι μια καθημερινή μάχη για τις γνώμες και τις κουλτούρες που κυριαρχούν εκεί έξω. Το γνωρίζουμε γιατί είμαστε κι εμείς κομμάτι αυτής της μάχης: φροντίζουμε να γεμίζουμε τους τοίχους με αυτόνομες γνώμες, antifa συνθήματα και αυτοκόλλητα και να σβήνουμε φασιστικές μαλακίες.
Οι χριστιανικοί σταυροί και οι ελληνικές σημαίες δεν είναι απλά «ζωγραφιές». Είναι μια επιθετική κίνηση με τα όλα της. Τα ελληνορθόδοξα σύμβολα έχουν πραγματική υλική επίπτωση σε όσους και όσες δεν χωράνε στο καλούπι του έλληνα ορθόδοξου χριστιανού. Έπειτα, ταιριάζουν γάντι με τη συγκυρία και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή η χώρα. Μια συγκυρία υποτιθέμενης προόδου και φαντασμαγορικών τεχνολογικών επιτευγμάτων, που από πίσω κρύβει ωμό φασισμό και προετοιμασία για μαζικό θανατικό.
Ζούμε σε καιρούς πολέμου και φασισμού χωρίς σβάστικα
Ξέρουμε πολύ καλά ότι οι καιροί μας είναι φασισμός χωρίς σβάστικα. Τα κράτη έχουν φουλάρει τις πολεμικές τους μηχανές και κοιτάνε πώς να φάνε το ένα τις σάρκες του άλλου. Οργανώνουν τον πόλεμο πρώτα στο εσωτερικό τους, εναντίον μας, ενάντια στην εργατική τάξη. Η μετατροπή μας σε κρέας για κανόνια δεν γίνεται ούτε σε μια στιγμή, ούτε αναίμακτα. Οργανώνεται με εξαναγκασμούς και μπόλικη ταξική βία. Κι αυτό είναι κάτι που το αντιλαμβανόμαστε καθημερινά στο πετσί μας: στις δουλειές που πάνε απ’ το κακό στο χειρότερο, στο μισθό που δεν φτάνει ούτε για ζήτω, στους μπάτσους που μας τραβάνε με το παραμικρό.
Η πολεμική προετοιμασία περνάει πάνω απ’ τα τομάρια μας
Το ελληνικό κράτος κοιτάει πώς να χωθεί στο παγκόσμιο σφαγείο για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα. Η πολεμική του προετοιμασία εκτυλίσσεται με το ένα μάτι στραμμένο στο εξωτερικό και το άλλο στο εσωτερικό. Κάθε λειτουργία του κρατικού μηχανισμού αναδιοργανώνεται για τις ανάγκες του επερχόμενου μακελειού. Τα αφεντικά και οι ειδικοί τους συσπειρώνονται γύρω απ’ τους κρατικούς πολεμικούς σχεδιασμούς αποβλέποντας να αποκομίσουν τα μέγιστα δυνατά οφέλη. Πρώτα απ’ όλα, στρέφονται εναντίον μας.
Κανονίζουν να ζούμε με λιγότερα χρήματα και περισσότερη πίεση. Οι τιμές σε νοίκι, λογαριασμούς, σούπερ μάρκετ και μετακινήσεις βαράνε κόκκινο με κρατικό σχέδιο. Το κράτος κανονίζει να τρώμε απανωτά πρόστιμα, από τα μπλόκα της τροχαίας μέχρι τους ελεγκτές στα λεωφορεία. Οι αυξήσεις των τιμών σε βασικά για την επιβίωσή μας εμπορεύματα και τα πρόστιμα λειτουργούν σαν αντλία που διοχετεύει τον μισθό μας στα κρατικά ταμεία κι από εκεί στις ανάγκες της πολεμικής προετοιμασίας.
Οι εντολές, οι απαγορεύσεις και οι ποινές που τρώμε στη μάπα εγγυώνται ότι η ταξική μας υποτίμηση θα εκτυλίσσεται όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα, χωρίς να βγάζουμε τσιμουδιά. Οι γειτονιές, τα πάρκα και οι πλατείες μας έχουν γεμίσει περισσότερους μπάτσους. Λες και είχαμε λίγους. Τα σχολεία έχουν μετατραπεί σε κανονικότατες φυλακές. Ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί βαφτίζουν «πρόβλημα» καθημερινές μας συμπεριφορές και ελέγχουν τι κάνουμε στις σχέσεις και τα σπίτια μας. Οι πολυεθνικές παρέες ονομάζονται «εγκληματικές συμμορίες» και τα σπίτια μας «φυτώρια της βίας». Με συνέπεια ολοένα και περισσότεροι από εμάς να έχουμε πάρε δώσε με τα δικαστήρια και να τρώμε ποινές καμπάνα.
Ο πόλεμος ξεκινάει απ’ τα μυαλά
Καταλάβατε πώς πάει; Το ελληνικό κράτος ετοιμάζεται να χωθεί με τα μπούνια στον παγκόσμιο πόλεμο. Δημιουργεί στο εσωτερικό του μία εμφυλιοπολεμική κατάσταση: συσπειρώνει τα αφεντικά και τους ειδικούς του και τους στρέφει εναντίον μας. Κάθε πτυχή του κρατικού μηχανισμού, από τα σχολεία και τα νοσοκομεία μέχρι την αστυνομία και το ποινικό σύστημα αναδεικνύονται σαν αυτό που πραγματικά είναι: ωμός φασισμός.
Αυτή η κατάσταση αποκρύπτεται με κάθε δυνατό τρόπο. Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, απ’ τα πιο δεξιά μέχρι τα πιο αριστερά του κομμάτια, μιλάει τη γλώσσα του ψέματος και της μεθοδευμένης παραπλάνησης. Το πετσόκομμα των μισθών μας ονομάζεται «ακρίβεια» και «πληθωρισμός». Η επιβολή περισσότερων απαγορεύσεων και πειθαρχίας βαφτίζεται «μάχη με το έγκλημα». Ο έλεγχος που τρώμε από ένα κάρο «ανθρωπιστές» ειδικούς πλασάρεται σαν «προστασία».
Από παντού εκπέμπονται μηνύματα απαισιοδοξίας και ματαιότητας. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι στους καιρούς μας δεν υπάρχει τίποτα σημαντικό να λεχθεί και τίποτα άξιο να γίνει · ότι οι μόνες διέξοδοι που έχουμε είναι η παραίτηση και η στροφή στη μοιρολατρία. Οι φασιστικές μαλακίες στους τοίχους είναι προς αυτήν την κατεύθυνση. Λειτουργούν σαν το άλλο μισό των μπάτσων και των ειδικών που τρώμε στη μάπα. Στόχος είναι η πρόκληση φόβου και η επιβολή γενικευμένης μούγκας. Σκεφτείτε μονάχα το εξής. Οι πολιτικές μηδενικής ανοχής λειτουργούν μια χαρά εναντίον μας, όταν κάνουμε ταγκές με σπρέι, κολλάμε αφίσες και αυτοκόλλητα στους τοίχους. Όταν, όμως, το περιεχόμενο των σπρέι είναι χριστιανικοί σταυροί και ελληνικές σημαίες, οι μπάτσοι και τα αφεντικά μας δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα.
Το μόνο μας όπλο: σαμποτάζ στην πολεμική μηχανή
Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι να ζούμε με λιγότερα και να τρώμε παραπάνω πειθαρχία στη μούρη χωρίς να βγάζουμε τσιμουδιά. Κι όμως. Είμαστε πολλοί και πολλές εκεί έξω που καθημερινά βρίσκουμε χίλιους τρόπους να χαλάμε τα σχέδιά τους: όταν λουφάρουμε στη δουλειά, όταν βρίσκουμε διαδρομές να αποφύγουμε τα μπλόκα, όταν παίρνουμε Ι-5 για να μην πάμε στρατό, όταν σβήνουμε φασιστικά συνθήματα στους τοίχους.
Οι καθημερινές μας αρνήσεις έχουν τεράστια δύναμη αδέρφια. Το γεγονός ότι τα αφεντικά μας και οι ρουφιάνοι τους προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας κάνουν καλά, είναι η πιο τρανή απόδειξη. Το πρόσφατο παρελθόν μάς έχει δώσει πολλά διδάγματα. Δεν αφήναμε χώρο για φασιστικές μαλακίες στις γειτονιές και τα σχολεία μας, ενώ τα media έπαιζαν «κυριαρχία της Χρυσής Αυγής». Κρατούσαμε ζωντανές τις πλατείες μας, ενώ το κράτος βροντοφώναζε να «μείνουμε σπίτι». Αυτά είναι τα εφόδια που έχουμε για το μέλλον. Απ’ αυτήν την άποψη, το να σβήνουμε χριστιανικά σύμβολα από τους τοίχους είναι μια αληθινά αντιπολεμική πράξη. Μία πολιτική πρακτική ρεαλιστική, στα μέτρα μας και, για να πούμε την αλήθεια, πολύ διασκεδαστική. Όσο το κάναμε, ήταν πολλοί αυτοί και αυτές που σταματούσαν για να μας πουν «μπράβο αδέρφια» και «συνεχίστε έτσι». Θα προτρέπαμε και άλλους να πάρουν σπρέι και να κάνουν το ίδιο.
Σαμποτάζ στην πολεμική μηχανή
Τα αφεντικά μας προσπαθούν να μας επιβάλλουν αισθήματα ματαίωσης, παραίτησης και κατάθλιψης. Η αριστερά του κράτους μάς δείχνει σαν μοναδική διέξοδο το να πηγαίνουμε ουρά στις πορείες της και να διαδηλώνουμε ενάντια σε πολέμους που γίνονται κάπου άλλου, μακριά από εμάς, μακριά απ’ τις ζωές μας. Την ίδια στιγμή, όλοι αυτοί, δεξιοί κι αριστεροί, δεν έχουν σταματήσει να μας βρίζουν, να μας λένε «ανεύθυνους», «αντικοινωνικούς» και «εγκληματίες». Λένε ότι η εργατική νεολαία δεν δίνει δεκάρα για πολιτική ή, ακόμα χειρότερα, ότι ρέπει προς τον φασισμό.
Ψέματα, φίλες μας. Ξέρουμε πολύ καλά τι γίνεται στις γειτονιές μας. Ξέρουμε πολύ καλά ότι είμαστε πολλοί και πολλές που τρώμε στη μάπα τους πολεμικούς σχεδιασμούς των αφεντικών μας κι όμως βρίσκουμε ένα σωρό τρόπους να την παλεύουμε και να χαλάμε τα σχέδιά τους. Έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια τη δύναμη που έχουν οι αρνήσεις μας όταν είμαστε όλες μαζί και τις κάνουμε οργανωμένα. Δέκα χρόνια και βάλε, βλέπουμε τις γειτονιές μας να αλλάζουν προς το καλύτερο: σβήνοντας φασιστικά συνθήματα, κολλώντας antifa αφίσες και αυτοκόλλητα, ανοίγοντας μικρόφωνα στις πλατείες. Το βασικότερο, ξέρουμε πόση δύναμη έχουμε όταν φτιάχνουμε δικές μας, αυτόνομες αφηγήσεις για τον κόσμο και τις εκφέρουμε δημόσια, σε καιρούς που ο μόνος που επιτρέπεται να μιλάει είναι το κράτος.

