Θέσεις για το ελληνικό κράτος και τον τέταρτο παγκόσμιο πόλεμο // Preview Τεύχος 99

Ενώ οι γραφίστες μας είχαν παραλάβει την ύλη του τεύχους, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν στο Ιράν. Έκτοτε η «έγκαιρη αντικειμενική ενημέρωση» στέκεται στο ύψος της, και τα μυαλά γίνονται κιμάς με συνέπεια και αποτελεσματικότητα. Για να βοηθήσουμε τους αναγνώστες μας να αποφύγουν την εγκεφαλική κιμαδοποίηση, συμπυκνώσαμε διάφορα που έχουν γραφτεί κατά καιρούς στο περιοδικό και προσθέσαμε τη γνώμη μας για τα πρόσφατα τεκταινόμενα. Το αποτέλεσμα έχει τίτλο…

Θέσεις για το ελληνικό κράτος και τον τέταρτο παγκόσμιο πόλεμο

Θέση 1. Αυτό που εξελίσσεται είναι ένας παγκόσμιος πόλεμος. Το αίτιο του πολέμου είναι η φύση των καπιταλιστικών κρατών: η αέναη σύγκρουση αναμεταξύ τους οδηγεί στην ανάπτυξη άνισων κρατικών δυνατοτήτων. Οι αναδυόμενες δυνάμεις απεχθάνονται την παλιά τους θέση και οι κυρίαρχες απεχθάνονται τις αναδυόμενες. Το νέο μοίρασμα του κόσμου καθίσταται αναπόφευκτο. Και μπορεί να γίνει μόνο επιστρατεύοντας την κρατική βία. Στην πράξη, η Κίνα, ένας νέος διεκδικητής της παγκόσμιας ηγεμονίας, αμφισβητεί την παλιά ηγεμονία των ΗΠΑ. Τα υπόλοιπα κράτη τοποθετούνται αναλόγως συμφέροντος.

Θέση 2. Ο πόλεμος εξελίσσεται με βάση τη σύγκρουση «εθνικών συμφερόντων».  Η αμερικανική στρατηγική στον παγκόσμιο πόλεμο είναι η διάδοση πολεμικού χάους σε μια πλατιά ζώνη στο νότο της ευρασιατικής ηπείρου. Η ζώνη ξεκινάει από την Ευρώπη και καταλήγει στην Κίνα. Οι ΗΠΑ δίνουν το έναυσμα βοηθώντας επιλεγμένα κράτη να διαλυθούν. Έτσι έγινε στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Συρίας, της Λιβύης, της Ουκρανίας. Από εκεί κι έπειτα το χάος διαδίδεται με καύσιμο τα επιμέρους «εθνικά συμφέροντα». Τα καπιταλιστικά κράτη της Ευρασίας συγκρούονται γιατί είναι καπιταλιστικά κράτη: δεν μπορούν να μείνουν αμέτοχα όταν ο διπλανός τους διαλύεται, γιατί αυτό σημαίνει ότι θα ωφεληθεί ο παραδιπλανός. Οι ΗΠΑ υπολογίζουν ότι αυτές οι αλλεπάλληλες συγκρούσεις θα αποδυναμώνουν τους αντιπάλους τους, και τελικά θα τους αναγκάσουν να επιστρέψουν στη «φυσική τους θέση».

Θέση 3. Η Ουκρανία και η Μέση Ανατολή είναι ένας ενιαίος πόλεμος – που ήδη διαρκεί τριάντα έτη. Η πρόσφατη επίθεση στο Ιράν είναι μόνο το πιο πρόσφατο επεισόδιο αυτού του διαρκούς πολέμου. Στην πραγματικότητα ο πόλεμος εναντίον του Ιράν στη Μέση Ανατολή κρατάει ήδη τρία χρόνια. Ο πόλεμος εναντίον του ρωσικού κράτους στην Ουκρανία κρατάει ήδη τέσσερα χρόνια. Αυτοί οι δύο πόλεμοι είναι τμήματα μίας ενιαίας διαδικασίας. Η οποία ξεκίνησε με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Θέση 4. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει στον διαρκή πόλεμο από την αρχή του – από τον Γιουγκοσλαβικό πόλεμο της δεκαετίας του ‘90. Το ελληνικό κράτος δήλωσε δημοσίως ότι συμμετέχει σε αυτή τη σύγκρουση το 2010. Τότε ο Έλληνας Πρωθυπουργός κήρυξε την ελληνική χρεοκοπία από το «ακριτικό Καστελόριζο». Τότε το ελληνικό κράτος άνοιξε το θέμα της Ανατολικής Μεσογείου. Ακολούθησαν οι «ανακαλύψεις των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων». Εντός λίγων μηνών, οι Έλληνες είχαν εκπαιδευτεί να βλέπουν μια θαλάσσια ελληνική επικράτεια που φτάνει μέχρι την Κύπρο.

Θέση 5. Η ελληνική στρατηγική είναι επιθετική. Η στρατηγική της Ανατολικής Μεσογείου δεν είναι σκέτη «δουλική προσήλωση» στις ΗΠΑ, στο Ισραήλ ή στις «ελληνικές κατασκευαστικές». Όπως δεν είναι και σκέτη «άμυνα». Το πιο επικίνδυνο, γι’ αυτό και πιο συγκαλυμένο, τμήμα της, είναι επιθετικό και αποκλειστικά ελληνικής εμπνεύσεως. Συγκεκριμένα, η στρατηγική της Ανατολικής Μεσογείου είναι η οργάνωση της περικύκλωσης και ανάσχεσης του τουρκικού κράτους. Το ελληνικό κράτος υπολογίζει, μάλλον σωστά, ότι στο περιβάλλον του παγκοσμίου πολέμου η Τουρκία είναι πολύ μεγάλη για να έχει φίλους. Σχεδιάζει την ανάσχεση της Τουρκίας και ελπίζει κατ’ αυτό τον τρόπο να ευθυγραμμίσει τα συμφέροντά του με τις ΗΠΑ, και με άλλα κράτη της περιοχής. Αν η ανάσχεση αποδειχθεί επιτυχημένη και η Τουρκία καταλήξει στη λάθος πλευρά του πολέμου, το ελληνικό κράτος υπολογίζει σε κέρδη από τα Βαλκάνια και τη Βόρειο Αφρική μέχρι την Κύπρο και το Λεβάντε. Ήδη επιδιώκει αυτά τα κέρδη και ήδη εμπλέκεται σε όλες τις επιμέρους συγκρούσεις που αφορούν τις συγκεκριμένες περιοχές.

Θέση 6. Η ελληνική στρατηγική ενίοτε περιγράφεται δημοσίως. Ας πούμε περιγράφηκε πρόσφατα από τον καλό σύμμαχο κύριο Νετανιάχου. Υποδεχόμενος τον Ινδό Πρωθυπουργό, ο Νετανιάχου περιέγραψε ένα εξάγωνο συμμαχιών «ενάντια στους ριζοσπαστικούς άξονες: τόσο τον ριζοσπαστικό σιιτικό άξονα, όσο και τον αναδυόμενο ριζοσπαστικό σουνιτικό άξονα». Ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ έκρυψε το Ιράν, την Τουρκία, το Πακιστάν, και το πάλαι ποτέ «μουσουλμανικό τόξο των Βαλκανίων», πίσω από θρησκευτικά ονόματα. Ομοίως, δεν θέλησε να αναφέρει όλες τις χώρες που συμμετέχουν στο «εξάγωνο». Ανέφερε όμως τέσσερις: το Ισραήλ, την Ινδία, την Ελλάδα και την Κύπρο.^[1]«Νέες συμμαχίες στη Μεσόγειο: Το “εξάγωνο” του Νετανιάχου ενάντια στους νέους “άξονες του κακού”», … Continue reading Ελλάδα και Κύπρος αποδέχθηκαν την ισραηλινή αποσαφήνιση των ελληνικών «τριμερών συμμαχιών», δια της σιωπής.

Θέση 7. Η ελληνική στρατηγική έχει αντιτουρκικό κέντρο βάρους. Στον πρόσφατο πόλεμο τα ελληνικά ανακλαστικά αποδεικνύονται ακονισμένα. Το ελληνικό συμφέρον συνδυάζεται με τη συμμετοχή στον Παγκόσμιο Πόλεμο με προαποφασισμένους τρόπους. Η αποστολή πλοίων και αεροπλάνων στην Κύπρο είναι «αναζωογόνηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος» – μια υπενθύμιση ότι το σχέδιο ανάσχεσης της Τουρκίας κρατάει από τα 90s. Το στήσιμο πυραυλικών συστημάτων στην Κάρπαθο είναι παραβίαση των συνθηκών αποστρατιωτικοποίησης των νησιών με πρόσχημα την ιρανική επιθετικότητα. Τα ελληνικά πυραυλικά συστήματα που έχουν εγκατασταθεί στη Σαουδική Αραβία και η ελληνική συμμετοχή στη ναυτική αποστολή στην Ερυθρά Θάλασσα είναι συμμετοχή στον πόλεμο εναντίον του Ιράν. Αυτή η ετοιμότητα είναι εξηγήσιμη – το ελληνικό κράτος ήδη εφαρμόζει το σχέδιο της ανάσχεσης της Τουρκίας εδώ και τριάντα χρόνια. Τι στο καλό – ακόμη και η φρεγάτα που πρόσφατα αγόρασαν με τα λεφτά μας, είχε ήδη ονομαστεί καταλλήλως!

Θέση 8. Η ελληνική στρατηγική είναι πλανητικής κλίμακας. Το ουκρανικό και το μεσανατολικό μέτωπο είναι ένα. Από εκεί προκύπτει ο άλλος τρόπος ελληνικής συμμετοχής στον παγκόσμιο πόλεμο: η προσπάθεια παράκαμψης των Στενών του Βοσπόρου. Το ελληνικό κράτος προσπαθεί να μετατρέψει τη Νότια Μακεδονία και τη Θράκη σε «σημείο εισόδου» στον ευρωπαϊκό νότο, δηλαδή στο γερμανικό και το ρωσικό υπογάστριο. Αυτή ίσως να αποδειχθεί η πιο επικίνδυνη κίνηση απ’ όλες. Εμπλέκει το ελληνικό κράτος στον ανολοκλήρωτο πόλεμο που σοβεί στα Βαλκάνια από τη δεκαετία του ’90. Αλλά και στον ανολοκλήρωτο ρωσοουκρανικό πόλεμο. Κατ’αυτό τον τρόπο, οι ελληνικές φιλοδοξίες φορτίζονται, όχι μόνο με αντιρωσική, αλλά και με αντιγερμανική χροιά. Ο πόλεμος στο Ιράν αποσαφηνίζει την αντιγερμανική χροιά: ο αποκλεισμός της Μέσης Ανατολής είναι και εκβιασμός του γερμανικού κράτους να αγοράσει ενέργεια από εκεί που θα επιβάλουν οι ΗΠΑ. Η Ελλάδα συμμετέχει σε αυτό τον εκβιασμό ως μεσάζοντας. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, μια ρωσογερμανική σύγκρουση μάλλον δεν θα ήταν δυσάρεστη για το ελληνικό κράτος. Είναι και αυτό μια ένδειξη της κλίμακας, του κυνισμού και της επικινδυνότητας των ελληνικών σχεδιασμών.

Θέση 9. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει στον πόλεμο. Η συμμετοχή είναι πρωτοβουλιακή, επιθετική, και αναλόγως συμφέροντος. Η συμμετοχή συγκαλύπτεται γιατί, όταν έρθει η ώρα, οι ίδιοι Έλληνες ιθύνοντες που τώρα σχεδιάζουν την κάθοδο στην κόλαση, θα θέλουν να παραστήσουν τα θύματα απρόκλητης επίθεσης. Όπως έκαναν και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι επόμενες εθνικές εορτές προετοιμάζονται από τώρα. Είναι κι αυτό δείγμα της ελληνικής διορατικότητας.

Θέση 10. Τα αφεντικά μας δεν θα διστάσουν μπροστά σε τίποτα, δεν θα λυπηθούν κανέναν – από τη σκοπιά τους, η ελληνική συμμετοχή στον πόλεμο είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Στην πραγματικότητα δεν χρειάζεστε αυτές τις θέσεις για να κατανοήσετε την ελληνική συμμετοχή στους πολέμους της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής, ή το έως πού μπορεί να φτάσουν τα κράτη. Δείτε πως ο λογαριασμός του ρεύματος τροφοδοτεί τους πολεμικούς εξοπλισμούς. Δείτε τις πειθαρχικές εμπνεύσεις του ελληνικού κράτους, το τάισμα των φυλακών, την εγκληματοποίηση των πάντων. Δείτε την πατριωτική συνεισφορά της αριστεράς του κράτους. Δείτε την συμπεριφορά των κρατών που βρίσκονται ήδη σε πόλεμο, όπως η Ρωσία και η Ουκρανία. Και τελικά θυμηθείτε την πανδημία. Ήταν ένα γενικό πείραμα της συμπεριφοράς τους κράτους προς τους υπηκόους του σε καιρό πολέμου. Και σε εκείνο το πείραμα, ο καθένας έδειξε έως πού μπορεί να φτάσει. Δηλαδή πολύ – πολύ μακριά.

Τούτο δω είναι το εξώφυλλο του πολυσυζητημένου (μέχρι που ξέσπασε ο πόλεμος) κειμένου με τίτλο “Η Εθνική Στρατηγική των ΗΠΑ”. Είναι πολύ λιγότερο παλαβό απ’ όσο λέγεται. Όποια ενδιαφέρεται μπορεί να το διαβάσει ολόκληρο στο ίντερνετ και μετά να περιμένει λίγες μέρες για να δει πώς μας φάνηκε εμάς και πώς κολλάει με τις πρόσφατες πολεμικές εξελίξεις, στο τεύχος 99 του περιοδικού που ετοιμάζεται να τυπωθεί.