Το φθινόπωρο έχει μπει για τα καλά κι εμείς ξεκινάμε τη νέα σεζόν με τρελαμένη διάθεση. Τόσο τρελαμένη που μέσα στις 32 σελίδες του νέου τεύχους μπορείς να βρεις τον νερουλά Σπύρο Λούη, τη μεταγραφή Μο Σαλάχ, σκηνές τύπου Walking Dead (neonazi edition), τον Αχιλλέα με την ασπίδα του και τον κομπογιαννίτη γιατρό δρ. Ντόξυ από τις ιστορίες του Λούκι Λουκ. Πώς τα παντρέψαμε όλα αυτά τα παλαβά; Εύκολο: πολεμική προετοιμασία, πολεμική οικονομία και παγκόσμιος πόλεμος, ελιξίριο που δεν χάνει, ατόφιο προϊόν του καπιταλισμού. Στο -πολύ αλλά και καθόλου- παλαβό μας τεύχος θα βρείτε λοιπόν θεματικές για όλα τα γούστα:
– Αναδεικνύουμε πώς τα αφεντικά μας συσκοτίζουν το ζήτημα «Τεχνητή Νοημοσύνη» με θεωρίες «επιστημονικής φαντασίας», κρύβοντας κάτω από αυτές αναδιοργάνωση της εργασίας και διακρατικό πλάκωμα.
– Είδαμε την ταινία «Φιόρδ» και ψαχτήκαμε λίγο με την νορβηγική νομοθεσία περί Πρόνοιας. Πέρα από το ότι η ταινία ήταν μάπα, καταλήξαμε ότι ο φασισμός χωρίς σβάστικα δεν αποτελεί ελληνική πρωτοπορία (obviously). Σε συνέχεια αυτού, κάνουμε ένα μίνι σχόλιο για την σημαντικότητα της «συνεργασίας των θεσμών» στην επιτήρηση και την πειθάρχηση της εργατικής τάξης και των παιδιών της.
– Με αφορμή την αποφυλάκιση Κασιδιάρη, θυμόμαστε ξανά τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος, σαν μία άλλη Τίνκερμπελ, εμφανίζει κι εξαφανίζει νεοναζί ζόμπι αναλόγως των περιστάσεων. Συνδέουμε τα του χωριού μας με το γερμανικό κράτος και την «άνοδο της ακροδεξίας».
– Κάνουμε το δικό μας αφιέρωμα για τον θάνατο του Μαζώ. Ο εθνικά χρήσιμος θάνατος και «αναγεννησιακός τουρισμός» με μαγικά φίλτρα και μαντζούνια οι κρυφές όψεις ενός μιντιακού σήριαλ που είχε πολλά να μας υπενθυμίσει αλλά και να μας μάθει.
– Εξηγούμε γιατί το «δημογραφικό πρόβλημα», τελικά, δεν είναι και τόσο «πρόβλημα» για το ελληνικό κράτος και αναλύουμε πώς ο «κουμπαράς για την νέα γενιά» είναι στην πραγματικότητα κουμπαράς για τις πολεμικές μηχανές και τα αφεντικά μας.
– Ανατρέχουμε για ακόμη μία φορά πίσω στην δεκαετία του ’70 και το αμερικανικό κράτος. Εκεί βρίσκουμε αστές φεμινίστριες να ιδρύουν γυναικείες οργανώσεις και να ζητούν περισσότερους μπάτσους. Εξηγούμε πώς οι Αμερικανοί ειδήμονες χρησιμοποίησαν τον κωδικό «ενδοοικογενειακή βία» ως ροζ «δούρειο ίππο» για το πέσιμο στην εργατική τάξη σε καιρούς έξαρσης των διακρατικών ανταγωνισμών.
– Κάνουμε μία αποτίμηση για το πώς πήγε το «θερμό» καλοκαίρι που μας πέρασε, όχι από άποψη ζέστης, αλλά από πλευράς «έντασης» με το τουρκικό κράτος. Καταλαβαίνουμε ότι το μιντιακό παραλήρημα που φτάνει μέχρι και σήμερα έχει την όψη που κρατά εδώ και δεκαπέντε χρόνια: σχέδια ανάσχεσης της Τουρκίας, χώσιμο «συμμάχων» στην ελληνοτουρκική διαμάχη, ένταξη με τα μπούνια στο παγκόσμιο σφαγείο και κακά μαντάτα για την πάρτη μας.
– Επιστρέφουμε στο ζήτημα αντιπυραυλική άμυνα και την ασπίδα του Αχιλλέα. Μέσο τζαρτζαρίσματος με την Τουρκία, βλήματα για τα κεφάλια μας όταν έρθει η ώρα, μπουστάρισμα της ελληνικής βιομηχανίας κι εμπλοκή της στην πολεμική προετοιμασία βρήκαμε μέσα στα πυραυλάκια που θα κάνουν ντόινκ.
– Σχολιάζουμε τον αθλητικό παροξυσμό των τελευταίων χρόνων ανατρέχοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 και την εθνικά χρήσιμα μουστάκα του Σπύρου Λούη. Από την άλλη, παρουσιάζουμε την μεταγραφή του Μ. Σαλάχ στην Τραμπζονσπόρ η οποία πέρα από πρωτοκλασάτα γκολ, υπόσχεται και πρωτοκλασάτα μαθήματα soft power γεωπολιτικής διπλωματίας.
– Ερμηνεύουμε το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ σαν μία στρατηγική που ούτε ήρθε από τον ουρανό, ούτε αποτελεί μία τρέλα του «παλαβιάρη» Τραμπ, αλλά σαν καλά σχεδιασμένη πολιτική που καβαλά πίσω της 50 χρόνια ιστορίας.
– Φασίστες στα σχολεία! Και φυσικά εννοούμε τους ρουφιάνους καθηγητές κι όλο το σύμπλεγμα αριστερών και δεξιών μηχανισμών που ενισχύει τον «αγώνα» τους ενάντια στην πολυεθνική εργατική νεολαία, με κεντρικό διαχειριστή το κράτος.
– Ανατρέχουμε στην υπερδεκαετή αλληλογραφία με τον αγαπημένο μας σύντροφο Χελ και ξεδιπλώνουμε κομμάτια της προσωπικότητάς του σε ένα ποτ πουρί με άπλετο γέλιο.
Αυτά και άλλα πολλά στο καθόλα πλουραλιστικό τεύχος Οκτωβρίου που κυκλοφορεί ήδη στην πιάτσα!!