Στις πλατείες, στις δουλειές, στα σχολεία, στα γήπεδα:
ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΓΙΩΤΑΔΕΣ
Το ελληνικό κράτος βλέπει τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή ως ευκαιρία. Να πιέσει τους γείτονές του. Να πειθαρχήσει τους υπηκόους του. Οπότε προετοιμάζεται· μεταμορφώνεται· ήδη χώνεται στη σύγκρουση με τα μπούνια.
Το καύσιμο για τις ελληνικές πολεμικές περιπέτειες; Τα τομάρια της πολυεθνικής εργατικής τάξης. Τα δικά μας τομάρια. Τ’ αφεντικά και οι ρουφιάνοι τους υποκρίνονται ότι έχουμε κατεβάσει τα χέρια. Όμως κάτω απ’ τη μύτη τους, ανθίζουν οι υπόγειες εργατικές αρνήσεις. Δεν είναι μόνο τα τρελόχαρτα. Λουφάρουμε, ψειρίζουμε, μοιραζόμαστε, διαφεύγουμε, πειθαρχούμε. Κάθε μέρα αμέτρητοι εργάτες κι εργάτριες γινόμαστε κομμάτι μιας ατελείωτης αλυσίδας από καινούρια γιώτα-πέντε. Κάθε μέρα αμέτρητοι εργάτες κι εργάτριες αρνούμαστε λυσσασμένα.
Αυτές οι αρνήσεις, μας φτιάχνουν συνείδηση – ταξική, πολυεθνική, απρόβλεπτη. Και μας γεμίζουν περηφάνια – με την πλάτη στον τοίχο μα δεν βαράμε προσοχή. Αυτές οι αρνήσεις είναι η δύναμη μας. Υπενθυμίζουν σ’ εμάς και στους εχθρούς μας: το μέλλον δεν γράφτηκε ακόμα.

