ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΛΕΝΕ «ΕΠΑΛ» εννοούν τη νεολαία της εργατικής τάξης.
ΚΑΙ ΝΑ ΠΩΣ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ τελευταία: σκληραίνουν τους σχολικούς κανονισμούς – δηλαδή πάρτε το χαμπάρι ότι δεν θα τελειώνετε πλέον όλοι το σχολείο· πυκνώνουν τα αδιέξοδά της αυξάνοντας τιμές και ενοίκια – δηλαδή τραβάτε δουλέψτε πριν κλείσετε καν τα δεκαοκτώ· βαφτίζουν «συμμορίες» τις παρέες και «εγκληματικές» τις συνήθειες τους – δηλαδή άμα δεν γουστάρετε θα σας αναλάβει η αστυνομία.
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ότι η νεολαία της εργατικής τάξης προορίζεται για έναν και μόνο σκοπό: καταναγκαστική εργασία με τους χειρότερους όρους. Η δουλειά των ΕΠΑΛ δεν είναι άλλη από το να εμπεδώσουν οι μαθητές ακριβώς αυτό το μήνυμα. Και να διδαχθούν με το ζόρι την απαραίτητη πειθαρχία ώστε να μη διανοηθούν να διατυπώσουν αντιρρήσεις.
ΟΣΟΙ ΚΡΥΒΟΥΝ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ πίσω από «την παλαβή διευθύντρια του 3ου ΕΠΑΛ Χαλανδρίου που έβαζε τους μαθητές να σκάβουν» έχουν συμφέρον να το κάνουν. Διευθυντές, καθηγητές, δημοσιογράφοι, δημοτικοί παράγοντες και πάσης φύσεως ρουφιάνοι. Κανένα πρόβλημα δεν έχουν με τη βίαιη κρατική διαχείριση της εργατικής νεολαίας και την εγκληματοποίησή της. Απλά επιζητούν να γίνεται οργανωμένα και με σχέδιο. Και φυσικά επιζητούν να έχουν μια θέση σε αυτό το σχέδιο.
ΑΛΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΑΛ. Όπως ανησυχούν για τις πλατείες, τις δουλειές, τα γήπεδα και κάθε άλλο μέρος που βρίσκεται η εργατική τάξη. Διότι όσο το ελληνικό κράτος ετοιμάζεται για πόλεμο και δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο, τόσο η εργατική οργή απέναντι στα σχέδιά του σιγοβράζει. Το μόνιμο ερώτημα είναι: θα μπορέσει να οργανωθεί;