Περάσαμε όλη τη δεκαετία του 1990 ακούγοντας ότι «οι Αλβανοί κλέβουν». Η ρατσιστική προπαγάνδα και τα αστυνομικά πογκρόμ ήταν ο τρόπος με τον οποίο το ελληνικό κράτος οργάνωσε την υποτιμημένη εργασία εκατομμυρίων Αλβανών εργατών. Τα «χρυσά χρόνια» του ελληνικού καπιταλισμού ήταν στην πραγματικότητα ο εφιάλτης των βαλκάνιων προλετάριων.
Αυτό που λένε ότι στις μέρες μας ο ρατσισμός «δεν υπάρχει πια» είναι ένα χοντροκομμένο ψέμα. Αυτό που ισχύει είναι πως ο ρατσισμός έχει αλλάξει – όχι γιατί το ελληνικό κράτος έγινε αντιρατσιστικό, αλλά επειδή οι Αλβανοί εργάτες (και κυρίως τα παιδιά τους) πάτησαν πόδι: έμαθαν αυτή την κοινωνία κι απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη, διεκδίκησαν σεβασμό στα σχολεία, σήκωσαν κεφάλι στις δουλειές, έριξαν φάπα στους φασίστες. Λένε ότι οι Αλβανοί με τον καιρό «ενσωματώθηκαν», για να κρύψουν ότι οι Αλβανοί με τον καιρό «ξεσηκώθηκαν».
Αλλά ο ρατσισμός δε σταμάτησε ποτέ να υπάρχει. Τότε οργάνωνε τη φτηνή εργασία– σήμερα οργανώνει και την πολεμική προετοιμασία. Ο ρατσισμός έχει πλέον ενσωματωθεί στο περίπλοκο μείγμα φασιστικής νομοθεσίας κι αριστερής κοινωνιολογίας που τρώμε στη μούρη τα τελευταία χρόνια.
Οι νόμοι περί «αθλητικής βίας», οι ελεγκτές στα τρένα, οι νόμοι περί «ενδοοικογενειακής βίας», τα μπλόκα στους δρόμους, παριστάνουν ότι προστατεύουν – στην ουσία στοχοποιούν, ποινικοποιούν και φυλακίζουν την εργατική τάξη γενικά και τους μετανάστες ειδικότερα. Δηλαδή, τριάντα χρόνια μετά, οι ίδιοι μηχανισμοί εξακολουθούν να κυνηγάνε τους ίδιους ανθρώπους.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
Για να δεις ολόκληρη τη αφίσα πάτα εδώ