Σε μια κοινωνία ντυμένη στα χακί, υπάρχουμε και εμείς που δεν ψηνόμαστε να πάμε στον στρατό και να πεθάνουμε για το κράτος και τα αφεντικά του. Όλοι και όλες που τη βγάζουμε στα πάρκα και στις πλατείες το βράδυ, έχουμε καταλάβει πού ανήκουμε και δεν θα το ανταλλάζαμε για μια σφαίρα στο κεφάλι ή για ένα drone πάνω από το σπίτι μας. Το κράτος και τα μίντια, όμως, τη γνωρίζουν την προτίμηση αυτή εξού και η ζαλάδα που μας ρίχνουν για να πάμε στρατό και να είμαστε καλοί υπάκουοι εργάτες.
Όσο λοιπόν οι μισθοί πέφτουν και η πολεμική προετοιμασία προσπαθεί να ισοπεδώσει την καθημερινότητά μας, εμείς δεν μένουμε με το στόμα κλειστό. Γι’ αυτό και μαζευόμαστε στις γειτονιές μας, για να μην είναι κανένας και καμία μόνη ενάντια στους μηχανισμούς πειθάρχησης του ελληνικού κράτους.
Έτσι διοργανώθηκαν και τα open mics στο πάρκο της Ολύμπου, για να αράξουμε με φίλους που επίσης δεν θέλουν να θυσιάσουν τη ζωή τους στον βωμό του κρατικού πολέμου, φίλες που σιχάθηκαν να δουλεύουν για τρεις και εξήντα, ενώ παίζει στα ηχεία του πάρκου της γειτονιάς μας μουσική που μας ενώνει. Οι πλατείες είναι δικές μας όσο τους δίνουμε εμείς ζωή, και όσο και αν το κράτος και οι ρουφιάνοι του θέλουν να κάνουν τις ζωές μας σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι, εμείς δεν σκύβουμε το κεφάλι.
