Ο κόσμος στον οποίο ζούμε, δεν είναι ο κόσμος «της τρέλας του Ντόναλντ Τραμπ». Είναι ο κόσμος των εθνών-κρατών που έχουν αποτινάξει κάθε μεταμφίεση και πολεμάνε αναμεταξύ τους με λύσσα.
Το εμπόλεμο ελληνικό κράτος κρύβει όλο και λιγότερο τη δική του μεταμόρφωση. Οι πολεμικές εξαγγελίες δίνουν και παίρνουν, ο επερχόμενος όλεθρος περιγράφεται καθημερινά με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Σκοπός; Να χέσουμε τα βρακιά μας. Και να πλημμυρίσουμε από ματαιότητα. Τόσο, που η αγκαλιά του κράτους ν’ αρχίσει να μας μοιάζει φιλόξενο καταφύγιο. Ή τουλάχιστον το μοναδικό.
Από την άλλη, αυτό που ποτέ δεν λέγεται δημόσια είναι το εξής: προκειμένου να συμμετάσχει το ελληνικό κράτος στον Παγκόσμιο Πόλεμο, θα μεταχειρίζεται την εργατική του τάξη όλο και περισσότερο σαν δουλοκτήτης.
Δεν είναι πρόβλεψη. Είναι η καθημερινότητά μας ήδη. Ένα καθεστώς ημιδικτατορίας που ασκεί ασφυκτικό έλεγχο σε κάθε πτυχή της ζωής. Οι τιμές των εμπορευμάτων, οι συνθήκες της εργασίας, ο τρόπος που ξοδεύεται ο μισθός, η κυκλοφορία στην πόλη· όλα κόβονται και ράβονται ώστε να ταιριάζουν με τα πολεμικά σχέδια των αφεντικών μας.
Η κατάσταση του ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι ανάλογη. Αρκεί να το δει κανείς σαν οντισιόν για επιστάτη σφαγείου. Οι υποψήφιοι παριστάνουν ότι διαφωνούν, ενώ στην πραγματικότητα συμπνέουν απόλυτα. Τα αποτελέσματα είναι κωμικοτραγικά.
Τελικά, οι πολεμικές εξαγγελίες δεν έχουν να μας πουν πολλά. Διότι ο πόλεμος είναι ήδη εδώ. Τον διεξάγει το ελληνικό κράτος εναντίον μας. Κι άρα η αγκαλιά του δεν αποτελεί επιλογή. Για την εργατική τάξη είναι πιο αφιλόξενη κι από την κόλαση την ίδια. Οφείλουμε να το πάρουμε χαμπάρι. Είναι απλά το πρώτο βήμα για να οργανωθούμε εναντίον του.