Ένας ντελιβεράς που τον γράφει η τροχαία και αναγκάζεται να δουλέψει με πλαστές πινακίδες γιατί είναι αδύνατο να μείνει άνεργος. Ένας χασικλής που τον δένουν με ένα γάρο και καταλήγει με «παρών» στο τμήμα. Μια τύπισσα που προσπαθεί να ξεφύγει από ρουφιάνους γείτονες, ψυχολόγους και panic button. Ένας ανήλικος με τους γονείς του στο δικαστήριο γιατί έπαιξε μπουνιές με τον συμμαθητή του. Ένας γιάπης που γλυτώνει την ποινή επειδή ο πατέρας του έχει κάνει δωρεά οχήματα στους μπάτσους, ενόσω οι δικοί μας περιμένουν τη σειρά τους να φάνε αναστολή για μια ταγκιά. Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Όλοι τους είναι πρωταγωνιστές σε true stories που ακούστηκαν στην antifa συζήτηση που διοργανώσαμε.
Όλο και πιο συχνά μαθαίνουμε τέτοιες ιστορίες, είτε από προσωπικές εμπειρίες, είτε από κοντινούς μας ανθρώπους που έρχονται αντιμέτωποι με το ποινικό σύστημα και την αστυνομία. Το κράτος έχει φροντίσει ώστε, όλο και περισσότεροι, να ζούμε σε καθεστώς παρανομίας. Αρκεί η εργατική μας καταγωγή και το κράτος θα βρει μια δίοδο, μέσα στα απλά καθημερινά, για να βαφτιστούμε παράνομοι. Η επίθεση που δεχόμαστε είναι σκληρά ταξική. Το ποινικό σύστημα είναι μια μηχανή του κιμά που αλέθει αναλόγως ταξικής θέσης. O στόχος είναι ένας και πρέπει να τον λέμε κάθετα: σε καιρούς πολεμικής προετοιμασίας, να κάτσουμε «καλά» και να δουλεύουμε φτηνά. Ούτε να οδηγάμε «υπεύθυνα», ούτε να σωθούμε απ’ τα «βίαια» σπίτια μας, ούτε να σταματήσει το «bullying» στα σχολεία. Αυτές τις μαλακίες, τις λέει η τηλεόραση και τα social media.
Για να μην λέμε τις μαλακίες που λέει η τηλεόραση, πρέπει να μαζευόμαστε και να συζητάμε. Να λέει ο καθένας την ιστορία του, να μπαίνει η μια ιστορία δίπλα στην άλλη και όλες μαζί να φτιάχνουν μια ιστορία: την ιστορία της πολυεθνικής εργατικής τάξης στην Ελλάδα του 2026, που αν δεν βγούμε να την πούμε εμείς απ’ τη σκοπιά μας, δεν θα βγει να το κάνει κανείς.
Αυτές οι σκληρές πολιτικές του κράτους είναι ανάλογες των καιρών μας. Πρέπει όμως να έχουμε στο μυαλό μας ότι γεννάνε και τους αντίστοιχους εχθρούς εκεί έξω, δηλαδή όλους εμάς.
Αν δεν μας ξέρεις απ’ τη γειτονιά, αλλά γουστάρεις να βρεθείς σε τέτοιες συζητήσεις, μη ντραπείς, να στείλεις ένα μέιλ.
