Ωραία η εποχή μας! Το ελληνικό κράτος έχει βαλθεί να μας αδειάσει τις τσέπες προκειμένου να ψωνίσει την τελευταία λέξη της μόδας σε μπόμπες και κανόνια. Την ίδια στιγμή, ασφυκτική επιτήρηση: μην και τολμήσει κανείς να παραπονεθεί που ο μισθός δεν φτάνει ως το τέλος του μήνα επειδή τον έχουν φερμάρει τ’ αφεντικά μας για τα πολεμικά τους ψώνια.
Και μέσα σε όλα, τσουπ: να σου κάτι «Ιησούς Χριστός Νικά» και κάτι ελληνικά σημαιάκια βαμμένα με σπρέι στους τοίχους και τις κολώνες της πόλης. Εδώ που τα λέμε, δεν είναι και σκέτη τρέλα: η εποχή είναι τέτοια που οι σταυροί και τα λάβαρα μοιάζουν κάπως λογική εικονογράφηση. Το ίδιο μήνυμα δεν εκπέμπεται από κάθε πόρο του ελληνικού κράτους; «Ζήστε με τα ψίχουλα και κάντε και τον σταυρό σας!»
Υπάρχει βέβαια κι ένα κρυφό υπονοούμενο στα εθνικά και τα χριστιανικά σύμβολα στους τοίχους, πιο άγριο. «Καλά θα κάνετε να κάτσετε φρόνιμα», φωνάζουν τα σταυρουδάκια σ’ όσους δεν έχουμε καμία όρεξη να σταυροκοπηθούμε. Τα τρώμε στη μάπα πηγαίνοντας για δουλειά, κι η ασφυξία της εποχής γίνεται πιο σκληρή –λιγάκι, ανεπαίσθητα.
Μόνο που, στην πραγματικότητα, το τι θα τρώμε και τι δεν θα τρώμε στη μάπα πηγαίνοντας για δουλειά, περνάει απ’ τα δικά μας χέρια. Εμείς, ας πούμε, έχουμε πάρει σκάλες και μπογιές, βγαίνουμε γύρα και τις βανδαλίζουμε τις ελληνορθόδοξες τοιχογραφίες. Κι έτσι η πόλη γίνεται πιο δικιά μας –λιγάκι, ανεπαίσθητα. Το πιστοποιούν τ’ αλάνια που μας έχουν φωνάξει «μπράβο» καθώς σκαρφαλώνουμε.
Άρα; Η θρησκευτική καρτερικότητα που επιτάσσουν οι καιροί δεν είναι η μοναδική μας επιλογή. Έχουμε μάχες να δώσουμε. Έχουμε αξιοπρεπείς αντιφασιστικές περιπέτειες να ζήσουμε στους δρόμους της μητρόπολης. Σαμποτάζ, αδέρφια. Αυτό είναι που έχουμε να κάνουμε. Ένα στοχάδι, ένα σταυρουδάκι, μια σβάστικα τη φορά.
