ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ έχουμε πάρει σβάρνα τις γειτονιές των Βορείων.
ΚΑΙ ΞΕΡΟΥΜΕ: αυτές οι γειτονιές είναι πεδίο μάχης. Από τη μία το ελληνικό κράτος, με τους δεξιούς και τους αριστερούς του, που πασχίζει να επιβάλλει την τάξη καθώς προετοιμάζεται για πόλεμο. Κι από την άλλη, εμείς. Τα χίλια πρόσωπα της εργατικής τάξης. Που καθημερινά αρνούμαστε λυσσασμένα να πειθαρχήσουμε.
ΟΙ ΑΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ είναι ανορθόδοξες: ραπ σε σπαστά ελληνικά, μπίρες και γάρα στην πλατεία παρά τα ψαχτήρια, σπρέι στις προσόψεις των καταστημάτων, τρεχάλες στους ναζί, λούφα στο οκτάωρο. Κι όμως αυτές οι αρνήσεις μας έχουν φτιάξει. Αλλάζουν τις γειτονιές μας μέρα με τη μέρα, τις κρατάνε ζωντανές.
ΣΗΜΕΡΑ ζούμε στους καιρούς του πολέμου. Οπότε πρέπει να το θυμόμαστε. Ακόμα και τώρα –ειδικά τώρα- οι εργατικές αρνήσεις απ’ τις γειτονιές είναι η δύναμή μας. Κι αυτό θα κουβεντιάσουμε: τι μας έχουν μάθει δέκα και βάλε χρόνια που αποτελούμε οργανωμένο κομμάτι τους και γιατί αξίζει να συνεχίσουμε.
