Στην άκρη της πόλης

– Ρε σεις τι παίζει στο Μενίδι; Μου πετάει εδώ το insta διάφορα.

– Έχει όντως δικούς μας εκεί πέρα, γιατί εγώ νόμιζα ότι είναι φαστιστοφωλιά.

– Άσε το insta και τις χαζομάρες των φασέων, θα σου δώσουμε εμείς μια εικόνα που γυρνοβολάμε εκεί πέρα.

Στο Μενίδι λοιπόν μια περιοχή που βρίσκεται μακριά από την ακτινοβολία του κέντρου της Αθήνας υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να μιλήσουν για ζητήματα της περιοχής τους. Είναι πρόθυμοι να ασχοληθούν με θέματα που βρίσκονται έξω από την κυρίαρχη ατζέντα της επικαιρότητας (π.χ. αγρότες) και τις μεσολαβήσεις της αριστεράς (π.χ. αλληλεγγύη στους αγρότες). Μπορεί η βραχύβια παρουσία της Χ.Α. και διάφορων άλλων φασιστοπαρεών να έχει αφήσει μια αίσθηση ότι κυριαρχούν οι σίστες, αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Μπορεί επίσης διάφοροι ποιμένες των Ποντίων να ονειρεύονται την ανάκτηση των «χαμένων πατρίδων», αλλά αυτό δε σημαίνει επίσης ότι όλοι οι κάτοικοι εκεί πέρα συμμερίζονται τις ίδιες μπαρούφες.

– Άσε τις θεωρίες και μπες στο ψητό.

– Που λες… Αν πας μια βόλτα εκεί πέρα θα δεις ότι υπάρχει μια μάχη στο δημόσιο χώρο. Θα δεις αυτοκόλλητα με τίτλο «Δύναμη μας η απειθαρχία» και θα δεις και μια αφίσα που μιλά για την κεντρική πλατεία, η οποία όπως και σε άλλες περιοχές είχε για πολύ καιρό λαμαρίνες. Όλα αυτά με υπογραφή antifa menidi.

Πρόσεξε όμως τώρα τη διαφορά. Τα αλάνια του πυρήνα μπορεί να μισούνε τους φασίστες όπως όλες μας, αλλά έχουν εστιάσει την δράση τους σε ένα θέμα «κρυφού» φασισμού. Κοίταξαν να μιλήσουν για τα προβλήματα που βιώνουν από το παρατεταμένο κλείσιμο της πλατείας τους. Εναντιώθηκαν δηλαδή στις πολιτικές της δημόσιας τάξης των δήμων, οι οποίες με την πρόφαση των έργων ανάπλασης περιορίζουν τον διαθέσιμο δημόσιο χώρο για τις φιγούρες της εργατικής τάξης. Ένα σχέδιο δηλαδή που κάνει τους δικούς μας να ασφυκτιούν, αλλά παράλληλα τους προτρέπει να οργανωθούν πολιτικά ώστε να εκφράσουν την απειθαρχία τους.

– Αυτά για την ώρα. Πώς σου φαίνονται;

– Εντυπωσιακά! Ψήθηκα για βόλτα στο Μενίδι!