Το 2008 μας είπαν για το δημόσιο χρέος και την «οικονομική κρίση». Το 2015 μας είπαν για την «προσφυγική κρίση» και για τα hotspots. Το 2020 μας είπαν για κρούσματα και «υγειονομική κρίση». Από το καλοκαίρι του 2021 μας λένε για το θερμικό φορτίο, την «κλιματική κρίση» και τον πληθωρισμό.
Μια δεκαετία τώρα, τα κράτη παριστάνουν ότι το αναμεταξύ τους πλάκωμα (σε εμπορικό και στρατιωτικό επίπεδο) είναι μια διαδοχή από ασύνδετα γεγονότα που δοκιμάζουν την ανθρωπότητα σαν επεισόδιο από τη Βίβλο. Αυτή η αλλαγή στον δημόσιο λόγο είναι βαθιά πολιτική και έχεις τις εξής συνέπειες: α) Τα αφεντικά μάς εκπαιδεύουν στο λεξιλόγιο των ειδικών με σκοπό την σύγχυση. β) Δημιουργείται το περιβάλλον που όποιος φέρει αντιρρήσεις να στιγματίζεται ως αντικοινωνικός. γ) Το κράτος εμφανίζεται ως μοναδικός «σωτήρας».
Όμως πέρα από την επιστήμη και τους ειδικούς τα κράτη έχουν ένα εργαλείο που δε θα άφηναν ποτέ: την ΒΙΑ. Έτσι, μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια οι εξακριβώσεις από την αστυνομία έγιναν καθημερινότητα και η βραδινή κυκλοφορία έχει καταστεί πια αβέβαιη. Οι μάσκες και τα πιστοποιητικά έχουν δώσει νέες δυνατότητες ελέγχου και επιτήρησης από την δουλειά μέχρι και το super market σε σημείο που μια βόλτα για καφέ να μοιάζει με προαυλισμό σε φυλακή.
Τα αφεντικά έχουν τις γλώσσες τους. Πρέπει και εμείς να φτιάξουμε τις δικές μας. Να σταθούμε απέναντι στις πειθαρχήσεις και στο διανοητικό σακάτεμα που το ελληνικό κράτος θα συνεχίσει να μας επιβάλει όσο η καπιταλιστική κρίση βαθαίνει. Όχι όπως μάς προτείνει η Αριστερά με #mitsotaki_gamiesai και πίστη στους θεσμούς, αλλά συλλογικά και αυτόνομα. Να διεκδικήσουμε τον δημόσιο χώρο και να πολεμήσουμε τις πολιτικές που στοχεύουν στην διάλυση κάθε σχέσης εμπιστοσύνης.
Γι’ αυτό και κανονίζουμε να βρεθούμε. Να χτίσουμε την συλλογική μας αυτοπεποίθηση και να πούμε τις ιστορίες μας. Γιατί χωρίς κοινή μνήμη και οργάνωση θα μείνουμε μόνοι και μόνες απέναντι σε κάθε αφεντικό και ρουφιάνο.
