Άλλη μία χρονιά έφτασε αισίως στο τέλος της. Ήρθε η ώρα για τον τελικό λογαριασμό. Όπλα, τσεκ. Πόλεμος, τσεκ. Πειθαρχία κι έλεγχος, τσεκ. Μυαλά μπλέντερ, τσεκ. Φακέλωμα, τσεκ. Εθνική ενότητα, τσεκ. Πολεμική οικονομία, τσεκ. Βρίσιμο στην εργατική τάξη, τσεκ. Όλα λοιπόν κύλησαν ρολόι ακόμη μια χρονιά για το καλό μας καπιταλιστικό κράτος που κατά τα άλλα -όπως μας λένε δεξιά κι αριστερά- όλο περνάει… «κρίσεις». Μόνο που τα φετινά Χριστούγεννα άφησαν πίσω τους κι ένα μικρό φαντασματάκι, αυτόν τον βρικόλακα που ονομάζεται Νίκος Δένδιας, τον οποίο έχουμε τιμήσει δεόντως τον τελευταίο καιρό. Μέχρι και ειδικό τίτλο του απονείμαμε, sir «Υπουργός Πολέμου». Τώρα λαμβάνει την ύψιστη τιμή (ή κατάρα) να διακοσμεί το εξώφυλλο του τεύχους 98 με στολή αγιοβασίλη. Για δύο λόγους: πρώτον διότι αποτυπώνει καταλλήλως την χρονιά που μας πέρασε και δεύτερον γιατί προοικονομεί το εγγύς μέλλον. Με meta-εορταστικό μούντ λοιπόν, ιδού τι θα βρείτε στις σελίδες του νέου τεύχους:
Ιστορίες τρόμου και παράνοιας: Παρουσιάζουμε πώς, αφενός ο φόβος που σπείρει το τελευταίο διάστημα ο Υπουργός Πολέμου και το συνάφι του, κι αφετέρου ο συσκοτιστικός λόγος της Αριστεράς περί οικονομικής «κατάρρευσης», «αναπάντεχων» πολέμων, εξάρτησης από τις «Μεγάλες Δυνάμεις» και «απουσίας» κράτους πρόνοιας, λειτουργούν προς μία κοινή κατεύθυνση: μυαλά μπλέντερ και προετοιμασία για πόλεμο.
Αγροτικές Κινητοποιήσεις: Πιστοί στο ραντεβού τους, εν μέσω μιας ακόμη ευρωπαϊκής διαπραγμάτευσης, οι αγρότες κατεβαίνουν στους δρόμους κλείνοντας τις οδικές αρτηρίες ολόκληρης της επικράτειας. (Ξανα)λέμε ότι στις λεγόμενες «αγροτικές κινητοποιήσεις» δεν πρωταγωνιστούν κάτι αγαθοί παππούληδες με τσάπα και ψάθινο καπέλο, αλλά τα αφεντικά της υπαίθρου που ζητούν από το κράτος περισσότερο κρατικό προστατευτισμό και φράγκα. Αντίστοιχα, το καλό τους κράτος ζητά μία από την ίδια από την ΕΕ. Κι αν δεν μας πιστεύετε, ρωτήστε περί όλων αυτών τους χιλιάδες μετανάστες εργάτες γης, τους πραγματικούς αγρότες δηλαδή.
Drill, baby, drill: Τι απέγινε η πολυσυζητημένη «πράσινη μετάβαση»; Γιατί κράτη και αφεντικά επαναφέρουν στην συζήτηση το πετρέλαιο ως πηγή ενέργειας; Μπας και μάζεψαν όλες τις σακούλες και τα καλαμάκια από τους ωκεανούς και σταμάτησαν την «κλιματική κρίση»; Τι σχέση έχουν το διακρατικό πλάκωμα και οι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί του ελληνικού κράτους με την όλη ιστοριούλα περί «ενεργειακών κόμβων»;
Σκέψεις για αντιπολεμική χρήση: Ανατρέχουμε σε θεωρίες περί Κρίσης, Καπιταλισμού και Πολέμουπου έχουν διατυπωθεί μέχρι σήμερα και θεωρούμε σημαντικές. Αποτυπώνουμε τις χωροχρονικές τους καταβολές, τα αδύνατά τους σημεία και τι έχουμε καταλάβει εμείς από αυτές. Μιλάμε για την ανάγκη διαμόρφωσης μιας αντιπολεμικής κριτικής, φτιαγμένης ειδικά για τα Νότια Βαλκάνια εν μέσω Τετάρτου Παγκοσμίου Πολέμου, για αντιεξουσιαστές που θέλουν να τα βάλουν με το ελληνικό κράτος και τις εθνικές του αφηγήσεις.
Λόγια για τις φυλακές: Περιγράφουμε πώς το κράτος ποινικοποιεί όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της πολυεθνικής εργατικής τάξης κατασκευάζοντας εγκλήματα και κατηγορίες. Παίρνοντας το παράδειγμα των Αμερικανών, βρίσκουμε τα μέσα με τα οποία η ποινικοποιημένη εργατική τάξη χρησιμοποιείται από τη μία για τις ανάγκες της εθνικής οικονομίας ως φθηνό ή εξ ολοκλήρου δωρεάν εργατικό δυναμικό κι από την άλλη ως κρέας για τα κανόνια. Ερχόμενοι στα της γειτονιάς μας, παρουσιάζουμε πώς το ελληνικό κράτος χρησιμοποιεί ανάλογη τεχνογνωσία χτίζοντας και γεμίζοντας όλο και περισσότερες φυλακές που μας περιμένουν να μπούμε μέσα, δημιουργώντας, ταυτοχρόνως, όλο και περισσότερες ποινές που μας περιμένουν έξω. Άντε και καλή λευτεριά…
Τι διάολο είναι η τεχνητή νοημοσύνη: Ενάντια στον παροξυσμό περί «καλής» ή «κακής» χρήσης της τεχνολογίας, κι εν προκειμένω της τεχνητής νοημοσύνης, σε αυτό το κείμενο υποστηρίζουμε ότι το λεγόμενο ai, όπως και κάθε «τεχνολογικό επίτευγμα», κρύβει από πίσω του… κρατηθείτε… κράτος, διακρατικό ανταγωνισμό και πέσιμο στην εργατική τάξη 😊
Όψεις του «δημογραφικού ζητήματος»: Το κράτος με την κωδική ονομασία «δημογραφικό ζήτημα» επιχειρεί τον έλεγχο και την βέλτιστη διαχείριση της αναπαραγωγής της εργατικής τάξης από την γέννα μέχρι τον θάνατο. Στην προκειμένη περίπτωση ασχολούμαστε με την διαχείριση της τρίτης ηλικίας μέσω των πολιτικών «φροντίδας».
Εμπειρίες από τα Πανεπιστήμια: Παραθέτουμε ορισμένα από τα διδάγματα που αποκομίσαμε από την ενασχόλησή μας με τα Πανεπιστήμια τα τελευταία κάποια χρόνια. Τι κρατικές δουλειές κάνουν τα Πανεπιστήμια, ποιος είναι ο ρόλος των δεξιών κι αριστερών καθηγητών και των φυτών-ρουφιάνων τους και πώς η Αριστερά επιτυγχάνει την πειθαρχία και την μούγκα στους χώρους αυτούς, με το ευφάνταστο περιτύλιγμα που ακούει στο όνομα «φοιτητικό κίνημα».
Νέα από το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο: Οι «διαπιστευμένοι» δημοσιογράφοι τούτης της χώρας διαλαλούν ότι ο «τρελός» Τραμπ προωθεί μια «φιλορωσική» συμφωνία ειρήνης για το ρωσο-ουκρανικό επειδή τον «γοητεύουν» λέει οι αυταρχικοί ηγέτες. Εμείς, όμως, ξέρουμε ότι οι κρατικές πολιτικές δεν προκύπτουν από την προσωπική «τρέλα» κάθε προέδρου, αλλά κουβαλούν πίσω τους μακρά ιστορία. Έτσι λοιπόν, κάνοντας ένα μίνι ρικάπ των γεωπολιτικών εξελίξεων σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, περιγράφουμε το πώς αυτά τα δύο μέρη του Παγκοσμίου Πολέμου στην πραγματικότητα αποτελούν ένα ενιαίο μέτωπο, το οποίο χαρακτηρίζεται από την διαχρονική στρατηγική «ανάσχεσης» των ΗΠΑ, την οποία στο τεύχος 95 βαφτίσαμε «ανεμοστρόβιλο». Το ελληνικό κράτος, για ακόμη μία φορά, κοιτάει πώς θα καταφέρει να χωθεί σε αυτόν.
Ιστορία της αυτονομίας: Περιγράφουμε τον τρόπο με τον οποίο η συνέλευση Autonome Antifa βρέθηκε αντιμέτωπη με το ζήτημα Χρυσή Αυγή, τις εμπειρίες και την τεχνογνωσία που κατέκτησε. Επιπλέον, παρουσιάζουμε πώς η νέα συλλογική γνώση οδήγησε στην ολοκλήρωση του νέου οργανωτικού σχήματος.
Αυτά, μαζί με άλλα μικρά και μεγάλα, στο καινούργιο τεύχος που βρίσκεται σε κυκλοφορία. Κι αν το πνεύμα της αναζωογόνησης της καπιταλιστικής οικονομίας μας άφησε πίσω του, το φάντασμα του ράφλα βρικόλακα συνεχίζει να πλανιέται πάνω από τα κεφάλια μας. Εμείς, όμως, σαν άλλοι Ghostbusters, συνεχίζουμε το κυνήγι των φαντασμάτων του καπιταλισμού (ορατών και μη) για ακόμη μια χρονιά!
