Μια (ακόμα) στρατιωτική άσκηση στον σταθμό της Ομόνοιας.

Την πρώτη βδομάδα του Απρίλη του 2026 πραγματοποιήθηκε ένα αστυνομικό πείραμα στον σταθμό της Ομόνοιας. Οι σειρήνες ήχησαν, η πλατεία γέμισε με κάθε λογής ένστολους, με οχήματα του Ειδικού Τμήματος Ιατρικής Καταστροφών, ασθενοφόρα, περιπολικά και πυροσβεστικά. Το πείραμα είχε τίτλο «ΡΑΓΕΣ SOS». Όπως μάθαμε, επρόκειτο για μία άσκηση σε πραγματικές συνθήκες για το ενδεχόμενο εκτροχιασμού και έκρηξης με τραυματίες εντός των συρμών.  

Πρώτα απ’ όλα, να σχολιάσουμε το εξής: η συλλογική μνήμη και το συλλογικό ασυνείδητο είναι πράγματα που δεν θα έπρεπε να τα παίρνει καμία αψήφιστα. Εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες, οι δυτικές κοινωνίες έχουν εκπαιδευτεί ώστε να ακούν «έκρηξη στο μετρό» και να σκέφτονται, σχεδόν αυτόματα, την απειλή τρομοκρατικού χτυπήματος. Κι αυτό είναι κάτι που οι αρμόδιοι διοργανωτές του πειράματος στην Ομόνοια  γνωρίζουν πολύ καλά.

Ο φόβος «τυφλού» βομβιστικού χτυπήματος από «ισλαμιστές τρομοκράτες» συνοδεύει τα δυτικά καπιταλιστικά κράτη απ’ τις αρχές του 21^ου αιώνα, κυρίως μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους το 2001. Έκτοτε, βομβιστικές επιθέσεις στις δυτικές -κι όχι μόνο- μητροπόλεις, όπως οι εκρήξεις σε βαγόνια τρένων στη Μαδρίτη το 2004, σε μετρό και λεωφορείο στο Λονδίνο το 2005, στον Μαραθώνιο στη Βοστώνη το 2013, αποδίδονταν απ’ τους κρατικά ιθύνοντες σε «μοναχικούς λύκους», «παρανοϊκούς» μουσουλμάνους. Το θέαμα μιας «τυφλής» επίθεσης που θα μπορούσε να συμβεί σε οποιοδήποτε μέρος ανά πάσα ώρα και στιγμή εκπορευόταν απευθείας απ’ τα κρατικά επιτελεία και τις μυστικές τους υπηρεσίες και αποδείχθηκε κάτι παραπάνω από ωφέλιμο. Κυνηγώντας «ισλαμιστές τρομοκράτες», τα δυτικά κράτη ανασυντάχθηκαν και νομιμοποίησαν τη συμμετοχή τους στον παγκόσμιο πόλεμο με επίκεντρο τη Μέση Ανατολή, όπως στον πόλεμο στο Ιράκ (2003) και στη διάλυση της Συρίας (2011). Κυνηγώντας «ισλαμιστές τρομοκράτες», τα καπιταλιστικά κράτη προκάλεσαν αισθήματα μαζικού πανικού, αβεβαιότητας και ανημπόριας και διαχειρίστηκαν τον πληθυσμό τους με όρους αγέλης· αυτό-ανακηρύχθηκαν ως οι μόνοι σωτήρες απέναντι στον «απρόβλεπτο» κίνδυνο· επίσπευσαν την επιβολή νέων τεχνοπολιτικών δημόσιας τάξης και διαχείρισης πληθυσμού με όρους έκτακτης ανάγκης· νομιμοποίησαν τη στρατοπεδικού τύπου μεταχείριση των μουσουλμάνων μεταναστών εργατών. 

Στις αρχές του 21^ου αιώνα, τα καπιταλιστικά κράτη ήταν κάτι παραπάνω από έτοιμα να παίξουν το χαρτί της «ισλαμικής τρομοκρατίας». Το είχαν ξανακάνει, άλλωστε, στο παρελθόν. Η στρατηγική πρόκλησης μαζικού πανικού μέσω «τυφλών» βομβιστικών χτυπημάτων ονομάζεται στρατηγική της έντασης και είχε δοκιμαστεί μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Για παράδειγμα, οι βόμβες στην Piazza Fontana το 1969 που οδήγησαν σε δεκάδες νεκρούς και που είχαν αποδοθεί απ’ το ιταλικό κράτος σε «αναρχικούς», μέσα στη δεκαετία του ’90 αποδείχθηκε ότι ήταν δουλειά του ίδιου του ιταλικού κράτους, των μυστικών του υπηρεσιών και παρακρατικών οργανώσεων.^[1]Περισσότερα για το ζήτημα μπορεί να διαβάσει καμία στις μπροσούρες «Η Διεθνής του Τρόμου. Η στρατηγική της … Continue reading

Βλέπετε, τα καπιταλιστικά κράτη δεν το έχουν σε τίποτα ακόμα και να θυσιάσουν κάποιες δεκάδες απ’ τους υπηκόους τους προκειμένου να επισπεύσουν τα σχέδιά τους. Τα τελευταία χρόνια, η αστυνομοπολιτική της πρόκλησης μαζικού πανικού και της επιβολής σκληρών πειθαρχικών μέτρων με όρους έκτακτης ανάγκης μάς συντροφεύει ολοένα και περισσότερο. Πιο τρανό παράδειγμα αποτελεί ο «τρομερός ιός» και τα δύο χρόνια καταναγκαστικού εγκλεισμού που φάγαμε στη μάπα. Έκτοτε, τον covid διαδέχθηκαν άλλες «ασύμμετρες απειλές», όπως οι «φυσικές καταστροφές», τα «τροχαία» και οι «συμμορίες ανηλίκων»… Ο κατάλογος είναι μακρύς. Σε κάθε περίπτωση, όμως, οι μηχανισμοί που τίθενται σε λειτουργία και οι εξελίξεις που πυροδοτούνται είναι κοινές.  

Υπό αυτό το πρίσμα, μπορούμε να αντιληφθούμε το πείραμα στο μετρό της Ομόνοιας σαν μία πολεμική πρόβα του ελληνικού κράτους- απ’ αυτές που μας συνηθίζει τα τελευταία χρόνια: να κινητοποιήσει τον μηχανισμό του, να αποκλείσει την κυκλοφορία σε κομμάτια του κέντρου της Αθήνας, να σπείρει τον πανικό στους υπηκόους του. Άλλωστε, το πεδίο διεξαγωγής της άσκησης δεν είναι τυχαίο. Οι συγκοινωνίες αποτελούν το μέσο μετακίνησης της εργατικής τάξης. Τελευταία, με τα πρόστιμα απ’ την τροχαία να πέφτουν βροχή και την βενζίνη να ‘χει φτάσει στα ύψη, ολοένα και περισσότερες από εμάς αναγκαζόμαστε να μετακινούμαστε με τα ΜΜΜ. Οι κρατικά αρμόδιοι κάνουν τους υπολογισμούς τους. Σε εμπόλεμους καιρούς, σαν αυτούς που ζούμε, ο έλεγχος των τόπων όπου συγκεντρώνεται η εργατική τάξη αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα των καπιταλιστικών κρατών, γι’ αυτό κοιτάνε να προβάλλουν την ισχύ τους με κάθε τρόπο.

Τα προμηνύματα είναι ήδη σαφή. Ευθύς εξαρχής της επίθεσης του αμερικανικού και ισραηλινού κράτους στο Ιράν, οι εγχώριες φυλλάδες αναμασάνε τον κίνδυνο «τρομοκρατικού χτυπήματος» από μεμονωμένα άτομα που έχουν σχέσεις με το ιρανικό κράτος (sic).^[2]Βλ. για παράδειγμα «Χρυσοχοΐδης στον ΣΚΑΪ: Δυνητικοί κίνδυνοι τρομοκρατίας σε Ελλάδα και Ευρώπη, … Continue reading Στο μέλλον, το ενδεχόμενο μίας προβοκάτσιας, μιας «τυφλής» βομβιστικής επίθεσης, συνοδευόμενης από εκστρατείες πρόκλησης πανικού και επιβολής ασφυκτικών πειθαρχικών μέτρων,  δεν θα πρέπει να μας ρίξει απ’ τα σύννεφα.

Παραθέτουμε (κάντε κλικ εδώ) το κείμενο με τίτλο «Lockdown, τεχνολογία, φόβος και φασισμός στη Βοστώνη»  που είχε δημοσιευθεί στο 37^ο τεύχος του περιοδικού για την επίθεση στον Μαραθώνιο στη Βοστώνη το 2013. Πιστεύουμε ότι, σ’ αυτήν τη συγκυρία, είναι κάτι παραπάνω από χρήσιμο.

 Κατάληψη της πλατείας Ομονοίας από ένστολους στα πλαίσια της άσκησης «Ράγες SOS».